تاریخ ترافیک در افغانستان

تاریخ ترافیک در افغانستان
 
انکشاف و مسیر تاریخی ترافیک جاده افغانستان از دوره سلطنت امیر عبدالرحمن خان شروع میگردد که بیشترین وسایط نقلیه آن زمان اسپ، شتر، قاطر، مرکب و فیل ها بوده و افغانستان در آن زمان فاقد راه های ترانسپورتی و مواصلاتی بود. در سال های سلطنت امر حبیب الله خان از سال 1278 تا 1298 ترافیک جاده آهسته آهسته انکشاف یافت و دو عراده موتر وارد افغانستان گردید. در زمان امیر امان الله خان (1297 الی 1308) ترافیک در افغانستان انکشافات چشم گیری نمود. بلاخره در سال 1342 اداره ترافیک از بدنه اداره ملکی (شاروالی) مجزا و تحت امر قوماندانی عمومی ژاندارم پولیس وزارت امور داخله به کار آغاز کرد. 

پولیس ترافیک 

 
ریاست عمومی ترافیک در راستای تامین امن جریان سالم ترافیک و رسیده گی به امور ترافیکی در کشور در روشنایی اسناد تقنینی قانون ترافیک، مقرره جواز سیر، مقرره جواز راننده گی و مقرره سیر و حرکت، در چوکات وزارت امور داخله فعالیت می کند.
 
فعالیت ها:
تعداد کارمندان ریاست عمومی ترافیک 3,617 تن است. که از جمله 470 تن آنان افسر، 3073 تن ساتنمن و 64 تن آنان ساتونکی میباشند. همچنان هفت تن از این کارمندان را طبقه اناث تشکیل میدهد. 
درجریان سال 1391 خورشیدی، ریاست عمومی ترافیک،128,201 جلد جواز راننده گی ملی؛ 1,630 جلد جواز راننده گی بین المللی؛ 76,905 جلد جواز سیر توزیع نموده است. عواید به دست آمده ریاست ترافیک و مدیریت ترافیک کابل و خدمات شاروالی در سال 1391 به 133,821,2077 افغانی میرسد که رسما تحویل بانک گردیده. بودجه تخصیص داده شده به این ریاست تقریبا 91,250,000 افعانی در سال 1391 است. 
تنفیذ قانون ترافیک جاده و ترویج فرهنگ قانون پذیری؛ تنظیم جریان ترافیک در شهرها؛ اجرای عملیات های پیشگیرانه از تخلفات ترافیکی؛ بازنگری و مرور بر تشکیلات اداره های ترافیک؛ تحلیل و ارزیابی رویداد های ترافیکی سال گذشته؛ راه اندازی برنامه های آموزشی کوتاه مدت و درازمدت برای منسوبان ترافیک؛ تثبیت نیازمندی اداره های ترافیک؛ جلب کمک های وزارت فواید عامه در زمینه ی ساخت جاده های بدیل؛ ارایه پیشنهاد در پیوند به تامین نظم ترافیکی در شهرهای بزرگ به وزارت امور داخله؛ ترتیب برنامه تطبیقی؛ قطع تورید وسایط تیز رفتاری که زمان تولید شان بیش تر از ده سال پیش باشد؛ از جمله فعالیت های است که ریاست عمومی ترافیک آنرا انجام داده است. 
 
واقعات ترافیکی:
آمار رویداد های ترافیکی در کشور نسبت به سال گذشته 25 درصد کاهش داشته است. در مجموع در سال 1390 خورشیدی در هر 100,000 نفوس در افغانستان 6.4 تن در اثر رویداد های ترافیکی از بین رفته اند که در مقایسه با سایر کشور ها یک رقم پایین است. به گونه مثال در مصر در سال 1390 خورشیدی در هر صد هزار نفر8.8 نفر در اثر رویداد های ترافیکی از بین رفته اند.
نبود سیستم رادار و کمره، نبود تکنالوژی جدید در عرصه ی ترافیک، نبود زیربنای های ترانسپورتی و مواصلاتی، نبود آگاهی عامه از مقررات ترافیکی، عوارض تخنیکی و ساختمانی جاده ها، قصور انسانی و عدم آشنایی و بی اعتنایی راننده گان به مقررات ترافیکی از عمده ترین عواملی به شمار می رود که رویداد های ترافیکی را سبب می شود.
در سال 1391 ریاست عمومی ترافیک تدابیر پیشگیرانه ای را تخاذ نمود تا از بروز واقعات ترافیکی جلوگیری به عمل آید. این تدابیر شامل: مراقبت از وضع تخنیکی وسایط نقلیه از طریق حضور دوامدار پولیس ترافیک در جاده ها، راه اندازی دوره های آموزشی راننده گی، ارایه نظریات کارشناسانه به نهاد هایی که مسوول ساخت و ساز جاده هاهستند و نصب علایم ترافیکی در جاده ها میگردد.  
 
چالش ها:
وابسته بودن تشکیلات ترافیک به قومندانی های امنیه؛ کمبود پرسونل و بست های افسری و سربازی در تشکیلات ترافیک؛ نبود یک قطعه مجهز خدمات گزموی؛ به کار گماری پرسونل مسلکی ترافیک دروظایف امنیتی خلاف مسلک؛  نبود زمینه ی تربیه کادر های مسلکی ترافیک؛ حاکم بودن روابط بر ضوابط در به کار گماری کادر های مسلکی ترافیک؛ نبود ساختمان های معیاری در مسیر جاده های عمومی برای پیشبرد امور ترافیکی؛ نبود وسایل، وسایط و تجهیزات اکمالاتی؛ عدم همکاری نهاد های ذیربط در امور ترافیکی؛ نبود ترانسپورت و ایستگاه های منظم شهری؛ بسته بودن شماری از جاده های شهری از سوی زورمندان؛ و تورید موتر های اشترنگ راسته و شیشه های سیاه از چالش های عمده ی فرا راه پیشبرد امور در ریاست عمومی ترافیک به شمار می رود.